«·*•.¸¸ گل بیتا ¸¸.•*·»

  سکوتکوچه هاي تار جانم، گريه مي خواهد تمام بند بند استخوانم گريه مي خواهد بيا اي ابر باران زا، ميان شعرهاي من که بغض آشناي آسمان گريه مي خواهد بهاري کن مرا جانا، که من پابند پاييزيم و آهنگ غزلهاي جوانم گريه مي خواهد چنان دق کرده احساسم ميان شعر تنهايي که حتي گريه هاي بي امانم، گريه مي خواهد

      خلوتم را نشکن شاید این خلوت من کوچ کند

به شب پروانه

به صدای نفس شهنامه

به طلوع اخرین افسانه

و غروبی که در ان

نقش دیوانگی یک عاشق

بر سر دیواری پیدا شد

خلوتم را نشکن 

خلوتم بس دور است

ز هوای دل معشوق سهند

خلوتم راه درازی ست میان من و تو

خلوتم مروارید است به دست صیاد

خلوتم تیر کمانی ست به دست سحر

خلوتم راه رسیده به خداست

روزی زلب یارربودم بوسی  گفت:هم بی ادبی.هم لوسی

گفتم:گنه من چیست ربودم بوسی؟گفت:لب ول کردی ولپ می بوسی

کاش مي شد عشق را تفسير کرد خواب چشمان تو را

 تعبير کرد کاش مي شد همچو گلها ساده بود سادگي

را با تو عالم گير کرد کاش مي شد در خراب آباد دل

خانه احساس را تعمير کرد کاش مي شد در حريم

سينه ها عشق را با وسعتش تکثير کرد

  من نمی گویم  سمندرباش یاپروانه باش* چون بفکرسوختن افتاده ای مردانه باش

  پروانه ان نیست که دنبال سوختن باشد*پروانه ان است که دنبال نورباشد

   ازسیاهی تاسپیدی که راهی نیست*پس چاره کن که تاسوختن راهی نیست

  بود شمعی درغم پروانه ای*روشن وتنها به فکرچاره ای 

  شاپرک پروانه ای درفکراو*اتشی درجان اوافکنده بود

 دردپروانه زدردشمع بود*شمع هم ازدردپروانه فروزان گشته بود

عشق...                     Love is…

شاد بودن در شادی دیگران    happy for the other person when they are happy

و محزون در غم دیگران being sad for the person when they are sad  

با هم در روزهای خوش    being together in good times

و با هم در دوران دلتنگی     and being together in bad times

عشق سر چشمه توانایی است.     love is the source of strength

در عشق اگر عذاب دنیا بکشی با اشک به دیده طرح دریا بکشی

تا خلوت من هزار غربت باقیست تنها نشدی که درددنیابکشی                                       

  وقتی          دستام

باور نمیکردم کسی از عشق دلگیرم کند

                        با اینهمه دلبستگی آزرده وپیــــــرم کند

با ناز مژگانی که من دلبسته بودم بر رهش

                    یک شب بجای عشوه ای آلوده ی تیرم کند

باور نمیکردم شبی در گیرو دار زندگی

                    هم گریه همدردم شود هم غصه زنجیرم کند

سر مست بودم با رخش دلداده بودم بر دلش

                     با اینهمه دیوانگی از زندگی سیـــــــــرم کند

کاش از میان کوچه ها ناز نگاهش میرسید

                    آنگاه با چشمان خود یک لحظه تسخیـــرم کند

توی یک دیوار سنگی دو تا پنجره اسیرن

دو تا خسته،دو تا تنها یکی شون تو یکی شون من

دیوار از سنگ سیاهه سنگ سرد و سخت و خارا

سد قفل بی صدایی به نوای خسته ما

نمی تونی که بجنبی زیر سنگینی دیوار

همه عشق من و تو قصه هست قصه دیدار

همیشه فاصله بوده بین دستای من و تو

با همین تلخی گذشته شب و روزای من و تو

راه دوری بین ما نیست اما باز اینم زیاده

تنها پیوند من وتو دست مهربون باده

ما باید اسیر بمونیم زنده هستیم تا اسیری

واسه ما رهایی مرگه تا رها بشیم میمیریم

کاشکی این دیوار خراب شه من وتو با هم بمیریم

توی یه دنیای دیگه دستای هم و بگیریم

شاید اونجا توی دلها درد بیزاری نباشه

میون پنجره هاشون دیگه دیواری نباشه!!!

با تموم بی قراری زیر عکس یادگاری

می نویسم که عزیزم نکنه دوستم نداری

اگرعاشق شدي بايدبسازي*هزاران رنج داردعشق بازي

تو بايد باستمهايش بسازي* مبادادرمصاف غم ببازي

اگر عاشق شدي ترک جفاکن* وفاداري توباعاشق دلان کن

اگرقلبت هزاران بار بشکست*

اگربرتوغبارغصه بنشست

اگراززندگاني تنگت آمد*

اگرازخَلق دنيا ننگت آمد

مبادالحظه اي نوميدگردي* مبادا ازخدا يت دورگردي

توبرخيزآتش عشقت فزون کن *هرآن جزمهريارازدل بُرون کن

كاش ميشد هيچ كس تنها نبود كاش ميشد ديدنت رويا نبود گفته بودي با تو ميمانم ولي رفتي وگفتي كه اينجا جا نبود من دعا كردم براي بازگشتت دستهاي تو ولي بالا نبود باز گفتي كه فردا ميرسد كاش روز ديدنت فردا نبود

یک نظر بر آب کردم ابر باریدن گرفت

یک نظر بر يار کردم یار نالیدن گرفت

تکیه بر دیوار کردم خاک بر فرقم نشست

خاک بر فرقش نشیند آنکه یار از من گرفت